Μάιος 18, 2008 στο 5:41 μ.μ
· Κατηγορία Γράμμα απ' την Ιστανμπούλ, Ελλάδα, Πολιτική and επιτυχής ετικέτα: Ιστορία, Ποντιακή Γενοκτονία
«Κανένα ψέμα δεν πρέπει να λέει η ιστορία και σε καμία αλήθεια να μην κλείνει τα αυτιά της», Κικέρων, ρωμαίος ρήτορας, 106-43 π.Χ.
Γράμμα απ’ την Ιστανμπούλ: Αναγνώστης Μπακλαβατζίογλου
“Κύριε Ζορμπά,
αύριο, 19 Μαϊου, είναι η επέτειος της Γενοκτονίας των Ποντίων από τους τούρκους εθνικιστές του Κεμάλ Ατατούρκ. Μιά γενοκτονία η οποία γιά κάποιους, είτε έχει μηδαμινή ιστορική σημασία, είτε δεν έγινε ποτέ. Αυτό είναι το συμπέρασμα που θα έβγαζε όποιος διάβαζε το περίφημο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, στο οποίο ουδεμία αναφορά γινόταν στην συστηματική εξόντωση του Ποντιακού ελληνισμού, απ’ το 1915 έως το 1923. Ποιός ξέρει - μπορεί αυτό που εμείς αποκαλούμε Γενοκτονία να μην ήταν τίποτα περισσότερο από ένας απλός συνωστισμός στο λιμάνι της Τραπεζούντας (ας μη βάζω ιδέες στους ακόλουθους της «ρεπούσειας» λογικής).
Πριν από ένα χρόνο, το Μάϊο του 2007, το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση να μη μετάσχει στους εορτασμούς μνήμης, διότι, όπως υποστήριζε, δυναμιτίζουν την «ελληνοτουρκική» φιλία. Το ψέμα, όμως, έχει κοντά ποδάρια. Διότι, οι ίδιοι που θέλουν τη διαγραφή της ιστορικής μνήμης είναι, επί της ουσίας, αυτοί που εναντιώνονται πραγματικά στη φιλία των λαών. Είναι, λίγο πολύ, οι ίδιοι που με περισσή υποκρισία «διαρρυγνύουν τα ιμάτια τους» γιά δήθεν παραβίαση θρησκευτικών δικαιωμάτων στη Θράκη, ενώ κάνουν τα στραβά μάτια γιά την εθνικιστική τρομοκρατία που κατά καιρούς αντιμετωπίζει το Πατριαρχείο στην Πόλη. Αυτοί που θαρρούν πως η «σφαγή» πρέπει να μετατραπεί σε «συνωστισμό», αλλοιώνοντας, άμεσα η έμμεσα, την ουσία των ιστορικών γεγονότων, δεν προσφέρουν καλές υπηρεσίες στην επιστήμη της ιστοριογραφίας.
«Οσοι ζητούν τη λεπτομερή αφήγηση των δεινών που υπέφεραν οι Ελληνες από τους Τούρκους θυματοποιούν το έθνος και επιδιώκουν την ιστορική νομιμοποίηση της σύγκρουσης ώστε να είναι πάντα παρούσα» γράφει η κ. Χριστίνα Κουλούρη, καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου σε σχετικό της άρθρο στο “Βήμα” (28/1/2007) - η μισή αλήθεια, όμως, ισούται με ψέμα. Διότι, όταν αποσιωπάς τον μεθοδευμένο αφανισμό 350 χιλιάδων ανθρώπων τότε νομιμοποιείς την ιστορική λήθη απέναντι στον εγκληματικό ρατσισμό. Θνησιγενής μνήμη, επιτηδευμένη υποκρισία ή απλά ανοησία;
Το ελληνικό κράτος, πέραν του γεγονότος ότι αναγνώρισε πολύ αργά (1994) τον οργανωμένο αφανισμό του ποντιακού ελληνισμού, έχει κάνει ελάχιστα πράγματα γιά τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας. Στην Αμερική, επτά Πολιτείες (Νέα Υόρκη, Νότια Καρολίνα, Νιού Τζέρσι, Φλόριντα, Μασαχουσέττη, Πενσιλβάνια, Ίλλινοϊς) έχουν εντάξει μεμονωμένα στη νομοθεσία τους την αναγνώριση, ενώ σιγή ιχθύος έχουν τηρήσει το Ευρωκοινοβούλιο και η Κομισιόν. Στην Αυστραλία, όπως μας πληροφορεί ο κ.Βλάσης Αγτζίδης στο “Βήμα” (30/5/1999), «ο πρέσβης της Τουρκίας προσπαθεί εναγωνιωδώς να κλείσει το Centre for Comparative Genocide Studies του Macquarie University, γιατί διαθέτει ερευνητικό τμήμα για την ποντιακή γενοκτονία και το μικρασιατικό ολοκαύτωμα».
Δεν γνωρίζω αν ο κύριος πρέσβης της γειτονικής χώρας κατάφερε τελικά να φιμώσει την επιστημονική έρευνα στην Αυστραλία. Αυτό που διαπιστώνω με λύπη είναι ότι, με μιά περίεργη διάθεση μαζοχισμού, η Αθήνα έχει παραδοσιακά την τάση να «αυτοφιμώνεται», ιδίως όταν πρόκειται γιά ζητήματα ιστορικής μνήμης. Πλανάται πλάνην οικτράν όμως. Άλλωστε, «βίγλα αψηλή στα φρένα μας» ειν’ η μνήμη, που θα’ λεγε και ο Καζαντζάκης.
Μόνιμος σύνδεσμος
Νίκος Κ. wrote @ Μάιος 18, 2008 at 8:56 μ.μ
τι άλλο μπορείς να νιώσεις πέρα από οργή? Άραγε αυτοί οι άνθρωποι τι σκοπό έχουν για να γράφουν αυτές τις σαχλαμάρες (προσβολές στην ιστορία μας)?
@Νικος Κ.
πιθανολογώ ότι δύο είναι οι πιθανές αιτίες γιά να αποσιωπούν στα βιβλία τη γενοκτονία 350.000 ανθρώπων: Ή έχουν επιστημονική άγνοια και δε μπορούν να εκτιμήσουν, όπως πρέπει, τη σημασία των ιστορικών γεγονότων, ή το κάνουν με δόλο έχοντας κάποιο απώτερο σκοπό.
Επειδή είμαι καλόπιστος άνθρωπος, θέλω να πιστεύω πως είναι το πρώτο.
dr.Seeng wrote @ Μάιος 19, 2008 at 12:38 π.μ.
Ζορμπά, ίσως ξεφεύγω λίγο από το θέμα αλλά έχω μια απορία. Το βιβλίο της ΣΤ Δημοτικού που ανέφερες, είναι αυτό που αποσύρθηκε και όλοι κατηγορούσαν το Υπουργείο που υποχώρησε στις απαιτήσεις του Πλεύρη; (δεν έχω ενημερωθεί για το θέμα και ευκαιρία να μάθω δύο πραγματάκια).
@φίλε Κώστα,
όχι. Το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού αποσύρθηκε έπειτα από πληθώρα αντιδράσεων εκ μέρους της κοινωνίας και της επιστημονικής κοινότητας, μεταξύ των οποίων η Ακαδημία Αθηνών, καθηγητές Πανεπιστημίου, ομάδα βουλευτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και ο ΛΑΟΣ, οι Ενώσεις Ελλήνων της Διασποράς και προσωπικότητες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο τότε Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος κλπ. Τις αντιδράσεις στο σύνολο τους - γιά το βιβλίο - μπορείς να τις διαβάσεις εδώ: http://www.antibaro.gr/society/anaskophsh.php
Σημείωση: Στο βιβλίο, πέραν όλων των άλλων, δε γινόταν αναφορά στην Ποντιακή Γενοκτονία.
Κύριε Ζορμπά,
Στις 7 Ιανουαρίου 2007 η κ. Χριστίνα Κουλούρη (εκ των συγγραφέων του βιβλίου) επιχείρησε συκοφαντική απαξίωση των πάντων στο Βήμα της Κυριακής: «πρόκειται απλώς», έγραψε, για «νοικοκυρές, εργάτες και κτηνοτρόφους». Έτσι αντιλαμβάνονται ορισμένοι την σαφή αποδοκιμασία της κοινωνίας, προσπαθώντας να την υποτιμήσουν. Γιά την ίδια την κυρία Ρεπούση, η Ακαδημία Αθηνών ήταν “αναρμόδια” να κρίνει το βιβλίο, παρά το γεγονός ότι η Ακαδημία είχε με σαφήνεια και λεπτομέρεια εκθέσει τις αντιρρήσεις γιά τις απαράδεκτες παραλείψεις και παρανοήσεις που εμπεριείχε το εγχειρίδιο.
Δηλαδή, σύμφωνα με τους συγγραφείς του βιβλίου και τους ομοίους τους, όλοι όσοι αντιδρούσαν είχαν “εθνικιστικά” αντανακλαστικά. Οι ίδιοι τι είχαν; Αγαθές προθέσεις; Άγνοια; Με το να αποσιωπούν τη Γενοκτονία 400 χιλιάδων ανθρώπων νομίζουν πως εξυπηρετούν την φιλία δύο χωρών - πόσο πνευματικά καθυστερημένος πρέπει να είναι κάποιος γιά να αντιληφθεί ότι τέτοιου είδους τεχνάσματα δεν ωφελούν σε τίποτα;
Κρίμα, διότι υποτίθεται πως είναι μορφωμένοι άνθρωποι.
theodore wrote @ Μάιος 20, 2008 at 1:04 μ.μ
Κάποιος είπε:”Ο ισχυρότερος ρατσισμός στην Ελλάδα είναι αυτός των Ελλήνων εναντίον των Ελλήνων”.
Πόσο δίκιο είχε.
Μέσα από μιά λαίλαπα “εκσυγχρονισμού”,”αριστερού κοσμοπολιτισμού” και”παραποιημένου διεθνισμού”κάποιοι εδώ και χρόνια προσπαθούν να μας πείσουν ότι για όλα τα δεινά του Ελληνισμού,υπεύθυνοι είμαστε οι ίδιοι.
Για μένα το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής.
Κατά σύμπτωση όλοι αυτοί οι κύκλοι αποφάσισαν να διαστρεβλώσουν τα ιστορικά γεγονότα και προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας κάνουν να αισθανόμαστε τύψεις;
Εκατοντάδες δημοσιεύματα,δεκάδες τηλεοπτικές εκπομπές,βιβλία,συνέδρια για να μας πούν ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό.
Ειδικά αν αυτός θέλει να ονομάζεται Μακεδόνας,Τούρκος ή Αλβανός.
Πόση ευαισθησία άραγε έχουν επιδείξει οι ίδιοι για τις δύσκολες στιγμές των ελάχιστων πλέον εναπομεινάντων Ελλήνων της Πόλης,της Ιμβρου,της Τενέδου;
Προσωπικά δεν πιστεύω στις συμπτώσεις,αλλά στα καλά οργανωμένα σχέδια.
Κάποιοι αποφάσισαν να χτυπηθεί ο Ελληνισμός με κάθε μέσο κι αυτό υλοποιούν με αξιοθαύμαστη συνέπεια τα ντόπια παπαγαλάκια.
Τα μάτια μας έχουν να δούν πολλά ακόμη.
Θράκη,Τσαμουριά,πολιτικά κόμματα μειονοτήτων,αύξηση της λαθρομετανάστευσης,εξομοίωση θυτών και θυμάτων στα σχολικά εγχειρίδια είναι κάποια από αυτά.
Ο εχθρός μοιάζει και…ίσως είναι ανίκητος.
Αλλά οι Ελληνες μεγαλουργούσαν πάντα όταν ήταν με την πλάτη στον τοίχο.
Ας ελπίσουμε ότι το έργο θα έχει και πάλι το ίδιο φινάλε.
Vassia wrote @ Μάιος 20, 2008 at 2:43 μ.μ
Το αν ένα κράτος αναγνωρίζει τη γενοκτονία ενός λαού δεν αλλάζει το γεγονός του θανάτους, σε πολλές περιπτώσεις έως κι αφανισμού , λαών.
Ο Ποντιακός Ελληνισμός υπέστη πολλά.
Ακόμη κι από εμάς, όσον αφορά στην υποδοχή και παραμονή τους στην Ελλάδα.
Αυτά συνέβησαν.
Σημασία έχει να μην εξακολουθούν να συμβαίνουν σε κανέναν λαό.
Η πόλη μου έχει μεγάλο αριθμό Ποντίων που ήρθαν και τότε και μετά.
Είναι σπάνιοι άνθρωποι κατ΄εμέ.
Υπό άλλες συνθήκες, θα σου έγραφα τώρα από την Κερασούντα του Πόντου. Δεν ξέρω σε ποιο κράτος θα ανήκα [Ελληνικό, Τουρκικό ή Ποντιακό], πάντως θα ήμουν εκεί που γεννήθηκαν οι πρόγονοί μου και οι πρίν από αυτούς.
Όμως είμαι εδώ. Και κανείς δεν νοιάζεται ή δεν αναρωτιέται που είμαι εδώ και όχι εκεί. Ούτε καν οι απόγονοι των άμεσα ενδιαφερομένων. Και όλο αυτό μας πληγώνει ακόμα περισσότερο..
HTML-Tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
