Οι 21 χαμένες ψυχές των Τεμπών

Στις 13 του μηνός συμπληρώνονται 5 χρόνια από το τραγικό ατύχημα στα Τέμπη που πήρε, τόσο μα τόσο άδικα, τις ζωές 21 παιδιών. Τόσο απλά, τόσο τραγικά. Αν υπήρχε πιό άδικος θάνατος σε περίοδο ειρήνης, αυτός ήταν ο χαμός των μαθητών από το Μακροχώρι Ημαθίας. Αρκούσε μιά στιγμη γιά να μετατραπεί η χαρά της ζωής, το γέλιο, η διασκέδαση μιάς απλής σχολικής εκδρομής σε άψυχα κορμιά, ανείπωτο θρήνο και κλάμα. Γιατί ρε γαμώτο;

Οι πλάκες νοβοπάν που μετέφερε η μοιραία νταλίκα στάθηκαν αρκετές γιά να αφαιρέσουν τη ζωή 21 εφήβων, σε μιά στροφή της Κοιλάδας των Τεμπών, στο 386ο χιλιόμετρο της Εθνικής οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης. Πέρασαν από τότε πέντε χρόνια. Τι μάθαμε από τότε; Τρία πράγματα: Οι εμπειρογνώμονες διαπίστωσαν, γιά μιά ακόμη φορά, ελλιπή μέτρα ασφαλείας, οι ιδιοκτήτες της νταλίκας που προκάλεσε το θανατηφόρο ατύχημα αφέθηκαν ελεύθεροι και πως η Ελληνική Βουλή αρνήθηκε τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής γιά το τραγικό γεγονός.

Μάθαμε - ή μάλλον εμπεδώσαμε - όμως και κάτι άλλο, πιό ουσιώδες από τα παραπάνω. Το γεγονός πως σε αυτή τη χώρα ξεχνάμε πολύ εύκολα. Ξεχνάμε, επί μιά εικοσαετία, να κάνουμε δρόμους ώστε να μη σκοτώνονται τόσο άδικα άνθρωποι στην άσφαλτο. Ξεχνάμε να τηρούμε το γράμμα του νόμου εκεί που πρέπει έτσι ώστε να μην κυκλοφορούν στους δρόμους νταλίκες με «ελλιπή μέτρα ασφαλείας» και παλιά λεωφορεία με πειραγμένους ταχογράφους. Ξεχνάμε να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν, μεταφέροντας τες «στους άλλους», όπως ξεχνάμε πολύ εύκολα πως η άσφαλτος είναι όπως η θάλασσα - πρέπει να τη σέβεσαι χωρίς περιττούς, ελληνικού τύπου, λεονταρισμούς. Αν αυτό συνέβενε, η χώρα δε θα κατείχε την αρνητική πρωτιά στην Ε.Ε. στα τροχαία ατυχήματα. Στην Ελλάδα λειτουργούμε συνήθως με την αρχή πως «αυτά τυχαίνουν στους άλλους» - έλα όμως που’ ρχεται κάποτε η στιγμη που ο διάολος σου χτυπά την πόρτα.

Στις 13 Απριλίου 2003 οι 21 μαθητές απ’ την Ημαθία έπεσαν θύματα ενός ιδιότυπου εξοργιστικού ελληνικού ωχαδερφισμού. Θύματα της ίδιας τους της χώρας, εν καιρώ ειρήνης. Όπως και οι 7 μαθητές που άφησαν την τελευταία τους πνοή στο πέταλλο του Μαλιακού τον Σεπτέμβρη του 2004, οι 6 φίλαθλοι του ΠΑΟΚ το 1999 στα Τέμπη και χιλιάδες άλλοι συνάνθρωποι μας που πλήρωσαν με τη ζωή τους την αδιαφορία του κράτους ή την απροσεξία άλλων. Σε αυτές τις περιπτώσεις, λοιπόν, αυτοί που έμειναν πίσω πρέπει να διδάσκονται κάτι απ’ τα γεγονότα και την τραγικότητα τους. Πως; Γιατί; Τις πταίει; Μπας και αλλάξει κάτι. Γιατί αν περιμένουμε να συμβεί και σε ‘μας γιά να αντιληφθούμε το τι έγινε, τότε θα είναι πράγματι πολύ, μα πολύ, αργά.